december 2005

Hellboy mag natuurlijk niet ontbreken wanneer Dark Horse het twintigjarig bestaan viert. In de maand februari verschijnt het eerste nummer van de tweedelige miniserie Hellboy: Makoma, een comic met de langste ondertitel ooit. Mike Mignola schrijft en tekent, terwijl Richard Corben een paar lijntjes meetekent. Verder deze maand weer veel manga en Star Wars, aangevuld met een roman over Scarface, geschreven door L.A. Banks.

DC zet Batman in het zonnetje. Maker Paul Pope mag eindelijk aan de slag met het klassieke personage en dat doet hij in de vierdelige miniserie Batman: Year One Hundred. Verplichte kost voor fans van de man die al jaren aan de top van de independents staat. Intussen raast Infinite Crisis door, bijgestaan door de aparte specials, bundelingen van miniseries en een editie van Secret Files. Helaas raken series als Justice, Solo en Grant Morrisons Seven Soldiers hierdoor ondergesneeuwd. Nieuw deze maand is Warlord door Bruce Jones en Bart Sears. Dat is misschien de moeite wel waard. Bij WildStorm begint Dave Gibbons aan de mini Thunderbolt Jaxon en bij Vertigo verschijnt de paperback van Kid Eternity. Beide interessant materiaal voor de connaisseur.

Image gooit wederom wat nieuwe series en miniseries tegen de muur, in de hoop dat iets blijft plakken. Helaas is het allemaal werk van onbekenden en spreekt het te weinig écht aan. Opvallend is de komst van Rocketo, de serie die begon bij Speakeasy. Savage Dragon keer terug, maar wacht, dit is een herhaling van de aankondiging van de vorige maand. Zo schiet het niet op. Het laatste nummer van deze serie is mij nu al veel te lang geleden.

Marvel blijft bakken nieuwe projecten afvuren. Wat het meest stoort, is dat de eenmalige specials van opzet zijn veranderd. Vroeger verschenen die in de skip week, dat is vier keer per jaar. Nu lijkt het of het elke maand raak is met What If, Captain Universe en straks onder de noemer I Heart Marvel. Te vaak gemaakt door volslagen onbekenden of in ieder geval een matige schrijver of matige tekenaar. Bij Marvel Knights Spider-Man is Angel Medina aangetrokken als vaste tekenaar, Ed Brubaker en Michael Lark beginnen aan Daredevil (en zijn zonder twijfel de perfecte opvolgers van Brian Bendis en Alex Maleev) en Garth Ennis en Darick Robertson beginnen aan Fury: Peacemaker. Score van de maand: negenentwintig miniseries, twaalf keer een nummer één.

Bij de independents wordt de lijn van afgelopen jaar aardig doorgetrokken. Weinig opzienbarends, maar wel een mooie mengeling van reguliere titels en nieuwe projecten. IDW lanceert vrij onopvallend nieuw werk van de maker die momenteel overal opduikt, namelijk Brian Wood. Zijn project heet Supermarket en wordt getekend door Kristian Donaldson. Hope Larson brengt haar nieuwe graphic novel Gray Horses bij Oni Press, wat ongetwijfeld veel meer aandacht oplevert. Top Shelf, tot slot, valt op door Will You Still Love Me If I Wet The Bed door Liz Prince. Zoals gezegd, afwisseling troef in de maand februari.

comics :: in

local (oni) Brian Wood is voor 2005 wat Robert Kirkman voor 2004 was. Natuurlijk draait hij al iets langer mee, maar dit jaar stond in het teken van zijn definitieve doorbraak. Met zijn twaalfdelige miniserie Demo gooide hij hoge ogen en het succes maakt de weg vrij voor een golf van nieuwe projecten bij andere uitgeverijen.

Eén van die nieuwe projecten is het bij Oni Press uitgegeven Local. De serie borduurt keurig voort op wat Demo tegen einde was geworden, namelijk een vertelling over alledaagse mensen, hun belevenissen, angsten en dromen. In dit geval stelt Wood één personage centraal. Hij volgt Megan McKeenan, die elk nummer weer wat ouder wordt en in een andere stad opduikt, soms als hoofdpersonage, soms slechts als bijpersonage. Hierdoor krijgt elk deel een andere toon, nog los van de verandering van locatie. En dat is precies de kracht van Woods verhalen.

Hij wordt bijgestaan door tekenaar Ryan Kelly. Voor velen volstrekt onbekend, maar een blik op enkele pagina's wekt direct associaties op met het werk van Paul Pope en David Lapham. Het is een prachtige combinatie van de zwierige lijnen en de heldere manier van vertellen die Kelly's werk toegankelijk maakt. Rommelig en toch messcherp, vol schaduwen en toch open; een deel van de overtuigingskracht van deze serie komt door de visuele pracht. Lang niet alles hoeft strak en hoekig, dat wordt hier pagina na pagina bewezen.

Met slechts twee nummers op de planken is Local toch al een serie waar de comicwereld rekening mee moet houden. Wood kan uitgroeien tot een van dé grote namen van het nieuwe jaar en Kelly kan op zijn beurt uitgroeien tot hét grote talent van het nieuwe jaar. Een prettige combinatie, waar Oni vast blij mee is.

comics :: out

spawn (image) Eerder dit jaar vertelde ik, dat de serie Spawn naar mijn mening wel ietwat beter was geworden, maar nog altijd veel beter kon en misschien wel moest. Dat kon met hetzelfde team makers. Zij waren immers op de weg terug, op de weg naar het niveau van een aantal jaar geleden. Todd McFarlane besloot anders.

De geestelijk vader van Spawn benoemde namelijk zowel een nieuwe schrijver als een nieuwe tekenaar. Op zich heeft hij met David Hine een aardige keuze gemaakt. Deze schrijver heeft namelijk veel indruk gemaakt met zijn recente werk voor Marvel. Helaas blijkt na twee delen, dat Hine vooralsnog te graag de sfeer en stijl van zijn voorganger overneemt. Dat betekent, dat te veel pagina's verloren gaan aan saaie monologen en hoogdravende tekstkaders. Inhoudelijk kiest hij ook voor uitgekauwde concepten en platgetreden paden.

Philip Tan is net als Hine een echte nieuwkomer. Eerder tekende hij een paar avonturen van de X-Men en daar viel hij op door zijn gedetailleerde stijl, maar ook door zijn gebrek aan consistentie. Tan mist ervaring en het is spijtig dat hij die ervaring meteen moet opdoen terwijl hij voor de leeuwen is geworpen. Als nieuwe tekenaar van Spawn zijn de ogen uiteraard op hem gericht. Tot nu toe vooral met een flinke portie kritiek als resultaat. De stijl is onevenwichtig, te simplistisch en lang niet zo dreigend als dat van zijn recente voorgangers.

Spawn was de afgelopen jaren al geen hoogvlieger. Met de nieuwe makers is het dat nu zeker niet meer. Wellicht dat daar verandering in komt, maar een keuze voor makers met meer ervaring was zonder twijfel beter geweest. Nu is het afwachten of het ooit goed gaat komen.

in / out - december 2005